قرآن را به آرامي بخوانند و با آن خود را به غم آخرت اندازند، دواء درد خود را (باخواندن قرآن و توجه به باطن آن ) برانگيزند و غمشان به هيجان آيد و بر گناه خود بگريند و دردناك و دلريش شوند، چون به هنگام خواندن قرآن به آيه تشويق بگذرند به آن دل دهند و جانشان از شوق سر برآرد و پندارند كه آن وعده جلو چشمشان حاضر است ، و چون به آيه بيم گذرند، با گوش دل آن را بشنوند و پندارند كه ناله و شهيق جهنّم در توي گوش آنهاست
حضرت علي(ع) |
|