|
القاب حضرت مهدي (عج )
|
لقـبـهـاي پيشواي دوازدهم عبارت است از: (حجت)، (قائم)، (مهدي)، (الخلف الصالح) و (صاحب الزّمان).
شـيـعيان در دوران غيبت صغري گاهي از آن حضرت و غيبتش به (ناحيه مقّدسه) تعبير مي كردند وگـاهـي بـه (غـريـم) و ايـن رمـزي بـود مـيـان آنـان كـه بـديـن وسـيـله يـكـديـگـررامـي شناختند.
در روايـتـي از امـام صادق (ع) در مورد علّت ملقب شدن پيشواي دوازدهم به مهدي و قائم چنين آمده است : از اين جهت ، مهدي گفته مي شود كه انسانها را به هر امر پوشيده اي هدايت مي كند. و از آن جـهـت قـائم گـفـتـه مـي شـود كـه پـس از آنـكـه يـادش از خـاطـره هـا مـحـو مـي شـود، قـيـام مـي كند.
از مـيـان لقـبـهـاي پـيـشـواي دوازدهـم لقـب (قـائم) از آن جهت كه بيانگر دولت عدالت گستر آن حـضـرت است ، نزد امامان و فقهاي شيعه و حتي عموم شيعيان از عظمت و احترام خاصي برخوردار بوده و هست ؛ چندان كه وقتي آن حضرت را با اين لقب ياد مي كردند، به احترام ايشان قيام كرده ، دست روي سر خود مي گذاشتند و براي آن بزرگوار دعا مي كردند.
نـقـل شـده اسـت : امـام رضا(ع) در مجلسي (در خراسان) به هنگام بردن نام (قائم) از جاي خود بـرخـاسـت و دو دسـت خـود را بـر سـر مـبـارك نـهـاد و عـرضه داشت : (اَللّهُمَّ عَجِّلْ فَرَجهُ وَ سَهِّلْ مَخْرَجَهُ.)
از امام صادق (ع) درباره علّت قيام به هنگام ذكر لفظ (قائم) پرسيده شد. فرمود:
چون براي او غيبتي طولاني خواهد بود و به خاطر لطف زيادي كه به دوستانش دارد، به هر كس كـه او را بـا ايـن لقـب ـ كـه بـيـانگر دولت او و ابراز تاءسّف از غربت اوست ـ ياد كند، عنايت ويـژه اي خواهد داشت. و شايسته است كه بنده فروتن در برابر سرورش كه به او نظر لطف دارد، به هنگام بردن نام او قيام كند و از خدا تعجيل فرجش رابخواهد.
|
|
|
|